Ładowarka do samochodu elektrycznego w garażu wspólnym – zgoda i koszty

Potocznie mówi się o „ładowarce” albo „wallboxie”, natomiast ustawa o elektromobilności posługuje się pojęciem punktu ładowania. Dla właściciela mieszkania najważniejsze jest to, że samo posiadanie miejsca postojowego nie daje automatycznie prawa do prowadzenia przewodów po ścianach i stropach garażu ani do wpięcia się do instalacji budynku. Najpierw trzeba ustalić, do kogo należą elementy, których dotkną prace, a następnie dobrać właściwy tryb zgody.

W praktyce sprawę warto prowadzić w tej kolejności: ustalić tytuł prawny do miejsca, wybrać moc urządzenia, przygotować koncepcję zasilania, złożyć udokumentowany wniosek, przejść procedurę ekspertyzy, a dopiero po uzyskaniu podstawy do montażu zlecić roboty i rozliczyć energię. Pozwala to uniknąć najczęstszego błędu: kupienia urządzenia i zamówienia instalatora przed sprawdzeniem, czy budynek technicznie i prawnie pozwala na jego podłączenie.

Ładowarka w garażu wspólnym – lokal czy nieruchomość wspólna?

Pierwsze pytanie nie brzmi „czy miejsce jest moje”, lecz jaki jest prawny status garażu, stanowiska i elementów instalacji, po których ma przebiegać zasilanie. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali nieruchomość wspólną tworzą grunt oraz te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Dlatego rozstrzygające znaczenie ma nie tylko opis w ogłoszeniu dewelopera czy numer namalowany na posadzce, ale dokumenty ustanawiające prawa do nieruchomości.

Przed złożeniem wniosku należy sprawdzić w szczególności:

• akt notarialny nabycia lokalu i ewentualnego udziału w garażu,
• księgę wieczystą lokalu mieszkalnego i – jeżeli garaż jest odrębnym lokalem niemieszkalnym – księgę garażu,
• umowę lub inny dokument określający podział miejsc do wyłącznego korzystania,
• rzuty i dokumentację techniczną garażu oraz przebieg instalacji elektrycznej,
• regulamin garażu i umowę o sposobie zarządu, jeżeli zostały przyjęte.

Najczęściej spotykane są dwa warianty. W pierwszym garaż i instalacje stanowią element nieruchomości wspólnej, a konkretny właściciel ma przyznane stanowisko do wyłącznego korzystania. W drugim garaż jest odrębnym lokalem niemieszkalnym należącym w udziałach do wielu osób, a poszczególne stanowiska są przypisane im do korzystania. W drugim wariancie może powstać podwójny problem zarządczy: wspólnota decyduje o nieruchomości wspólnej budynku, natomiast współwłaściciele lokalu garażowego – o elementach należących do tego lokalu.

Nawet gdy stanowisko jest oddane jednej osobie do wyłącznego użytku, rozdzielnica główna, piony, trasy kablowe, stropy, ściany konstrukcyjne lub części systemu przeciwpożarowego mogą pozostawać wspólne. Z tego powodu nie należy utożsamiać prawa do parkowania z prawem do samodzielnego wykonywania robót w całym garażu.

Dla zastosowania szczególnej procedury z art. 12b ustawy o elektromobilności istotne są dwa elementy po stronie wnioskodawcy: tytuł prawny do lokalu w budynku oraz stanowisko postojowe do wyłącznego użytku. Jeżeli dokumenty nie potwierdzają wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca, zarząd może mieć podstawę do odmowy. Dlatego dokument potwierdzający sposób korzystania ze stanowiska warto dołączyć do wniosku, nawet jeśli ustawa wymienia go inaczej niż oświadczenie o tytule do lokalu.

Jaka zgoda jest potrzebna na montaż punktu ładowania?

W budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, w których liczba samodzielnych lokali mieszkalnych jest większa niż trzy, art. 12b ustawy o elektromobilności przewiduje szczególny tryb. Punkt ładowania instaluje się i eksploatuje po uzyskaniu zgody zarządu wspólnoty, spółdzielni albo osoby sprawującej zarząd nad nieruchomością, na wniosek osoby mającej tytuł prawny do lokalu i stanowisko do wyłącznego użytku.

W przypadku wspólnoty ustawodawca wprost przesądził, że wydanie zgody na instalację i eksploatację punktu o mocy mniejszej niż 11 kW jest czynnością zwykłego zarządu. Oznacza to, że w typowej dużej wspólnocie taką zgodę może wydać zarząd samodzielnie. Nie trzeba zwoływać zebrania wyłącznie dlatego, że przewód będzie biegł przez nieruchomość wspólną.

Trzeba jednak bardzo uważać na granicę mocy. Przepis mówi o mocy mniejszej niż 11 kW, a nie „do 11 kW”. Wallbox znamionowo 11 kW nie korzysta więc z tego ustawowego przesądzenia. Przy mocy 11 kW lub większej trzeba ocenić czynność według ogólnych reguł ustawy o własności lokali. Jeżeli zakres prac, obciążenie wspólnej instalacji, zmiana sposobu korzystania z części wspólnych lub inne skutki powodują, że czynność przekracza zwykły zarząd, potrzebna jest uchwała właścicieli wyrażająca zgodę i – gdy to konieczne – umocowanie zarządu do wykonania uchwały.

Do wniosku składanego w trybie art. 12b należy dołączyć przede wszystkim: oświadczenie o zobowiązaniu do pokrycia wszelkich kosztów związanych z instalacją punktu, w tym zakupu i montażu; oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do lokalu; zgodę właściciela lokalu, jeżeli wnioskodawca sam nie jest właścicielem; a w przypadku budynku objętego wskazaną w ustawie ochroną zabytków – wymaganą zgodę wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Choć ustawa nie wymienia karty technicznej wallboxa jako obowiązkowego załącznika, praktycznie warto dołączyć dane pozwalające rozpoznać przedsięwzięcie: moc urządzenia, numer stanowiska, proponowane miejsce montażu, planowaną trasę przewodu, sposób zasilania i pomiaru energii oraz podstawowe dane wykonawcy lub projektanta. Warto także dołączyć dokument potwierdzający prawo do wyłącznego korzystania ze stanowiska, ponieważ brak takiego prawa jest jedną z ustawowych podstaw odmowy.

Po otrzymaniu wniosku podmiot zarządzający ma 30 dni na zlecenie ekspertyzy dopuszczalności instalacji punktów ładowania. Po otrzymaniu ekspertyzy powinien niezwłocznie udostępnić ją wnioskodawcy, a sam wniosek rozpatruje w terminie 30 dni od dnia otrzymania ekspertyzy. Ustawa nie wyznacza odrębnego sztywnego terminu, w którym ekspert ma zakończyć opracowanie, dlatego całej procedury nie należy automatycznie liczyć jako maksymalnie 60 dni.

Ekspertyza nie jest wymagana, jeżeli w budynku została już zaprojektowana i wykonana instalacja elektryczna przeznaczona do zasilania punktów ładowania. Wtedy wniosek powinien zostać rozpatrzony w ciągu 30 dni od złożenia. Jeżeli ekspertyza nie jest wymagana i wszystkie koszty instalacji ponosi wnioskodawca, art. 12b ust. 7 pozwala mu przystąpić do instalacji i eksploatacji po bezskutecznym upływie tego terminu. Nie wolno przenosić tej zasady na sytuację, w której ekspertyza była wymagana – w takim przypadku sama bezczynność zarządu po upływie 30 dni nie została przez ustawę zrównana z prawem do samodzielnego montażu.

Ustawa wskazuje także sytuacje, w których zarządca ma odmówić zgody, m.in. gdy ekspertyza wykaże brak technicznej możliwości montażu zgodnego z wnioskiem, wnioskodawca nie ma wymaganego tytułu do lokalu i stanowiska do wyłącznego użytku, brakuje zgody właściciela lokalu wymaganej dla osoby niebędącej właścicielem albo wnioskodawca nie zobowiązał się do pokrycia kosztów instalacji i przyłączenia.

Projekt, zgłoszenie i wymagania techniczne

Jeżeli budynek nie ma zaprojektowanej i wykonanej instalacji przeznaczonej do zasilania punktów ładowania, zarządca zleca ekspertyzę. Zgodnie z art. 12c ustawy o elektromobilności sporządza ją osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Koszt ekspertyzy ponosi wnioskodawca.

Ekspertyza nie jest formalnością. Powinna określić m.in. moc przyłączeniową budynku możliwą do wykorzystania na potrzeby ładowania, dopuszczalne punkty przyłączenia, maksymalną moc punktu, rozwiązania budowlane i instalacyjne, warunki bezpiecznej eksploatacji oraz wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Jeżeli z opracowania wynika, że instalacja jest możliwa dopiero po zmianie umowy o przyłączenie budynku, wykonaniu nowej instalacji albo przebudowie istniejącej, zgoda może zostać udzielona tylko wtedy, gdy wnioskodawca zobowiąże się pokryć wszystkie koszty tych czynności.

Na gruncie Prawa budowlanego trzeba odróżnić punkt ładowania od ustawowej stacji ładowania. Budowa punktu ładowania w rozumieniu ustawy o elektromobilności – z wyjątkiem infrastruktury transportu publicznego – jest wskazana w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego jako niewymagająca ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Natomiast budowa stacji ładowania w ustawowym znaczeniu jest objęta innym reżimem i co do zasady wymaga zgłoszenia, a przepisy przewidują dla niej również wymagania dotyczące dokumentacji sytuacyjnej.

Dlatego nie należy przyjmować dwóch skrajnych założeń: że „każdy wallbox wymaga zgłoszenia” albo że „ładowarka nigdy nie podlega Prawu budowlanemu”. Klasyfikację trzeba odnieść do całego zakresu robót. Jeżeli projekt obejmuje oprócz samego punktu także inne roboty budowlane, przebudowę określonych elementów lub przedsięwzięcie spełniające definicję stacji ładowania, obowiązki mogą być szersze.

Podobnie jest z dozorem technicznym. Art. 16 ustawy o elektromobilności obejmuje badaniami technicznymi stacje ładowania oraz punkty stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego. Z tego przepisu nie wynika obowiązek badania UDT każdego prywatnego wallboxa będącego wyłącznie punktem ładowania w garażu mieszkalnym. Jeżeli jednak inwestycja ma cechy ustawowej stacji ładowania, tę kwalifikację trzeba zweryfikować przed uruchomieniem.

W dokumentacji i zgodzie warto precyzyjnie opisać także kwestie eksploatacyjne: miejsce zamocowania urządzenia, przebieg kabli, zabezpieczenia, dostęp do rozdzielnicy i urządzenia dla serwisu, sposób odłączenia awaryjnego, obowiązek wykonywania wymaganych pomiarów i napraw oraz sposób przywrócenia części wspólnych do właściwego stanu po demontażu. Te elementy ograniczają późniejszy spór o to, czy zarząd może wejść do garażu, kto odpowiada za uszkodzoną trasę kablową albo kto ma usunąć instalację po sprzedaży lokalu.

Finansowanie i późniejsze koszty ładowarki w garażu

Podstawowa zasada szczególnego trybu jest korzystna dla wspólnoty: osoba, która chce prywatnego punktu, zobowiązuje się do pokrycia kosztów jego instalacji. Ustawa wymienia wprost koszt zakupu i montażu, a przy przeszkodach technicznych wymaga także przejęcia kosztów związanych z przyłączeniem do sieci, zmianą umowy przyłączeniowej oraz wykonaniem lub przebudową instalacji elektrycznej, jeżeli są konieczne do realizacji wniosku. Osobno art. 12c przesądza, że koszt ekspertyzy ponosi wnioskodawca.

Ustawa szczegółowo rozstrzyga koszty związane z doprowadzeniem do instalacji punktu, ale nie tworzy pełnego regulaminu całego późniejszego życia urządzenia. Dlatego zgoda nie powinna kończyć się na jednym zdaniu „zarząd wyraża zgodę”. Warto ustalić, kto jest właścicielem urządzenia i nowej części okablowania, kto odpowiada za okresowe sprawdzenia i awarie, kto naprawia szkody w nieruchomości wspólnej oraz kto i na czyj koszt usunie instalację, gdy użytkownik utraci prawo do stanowiska.

Zużycie energii powinno być rozliczalne w sposób pozwalający oddzielić pobór konkretnego punktu od kosztów wspólnych budynku. Art. 12b ust. 10 przewiduje, że po zainstalowaniu punktu na stanowisku przysługującym wnioskodawcy do wyłącznego użytku operator systemu dystrybucyjnego instaluje układ pomiarowo-rozliczeniowy po uprzednim zawarciu odpowiedniej umowy przewidzianej w Prawie energetycznym. Konkretna konfiguracja zasilania i rozliczeń zależy jednak od warunków technicznych oraz modelu przyłączenia, dlatego powinna być uzgodniona z operatorem i uwzględniona w projekcie.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy wspólnota sama decyduje się stworzyć wspólną infrastrukturę dla wielu stanowisk, finansować ją z własnego budżetu i następnie udostępniać kolejnym właścicielom. Wtedy nie jest to już wyłącznie prywatna inwestycja jednej osoby prowadzona na jej koszt. Trzeba odrębnie ocenić kompetencję do podjęcia inwestycji, zasady finansowania, własność infrastruktury i sposób rozliczania korzystających.

Sprzeciw właściciela i zaskarżenie uchwały

Trzeba rozdzielić dwa rodzaje sporów: spór wnioskodawcy z zarządem o zgodę oraz spór właściciela z uchwałą wspólnoty. Mają one inne podstawy i terminy.

Jeżeli wspólnota podejmuje uchwałę dotyczącą punktu ładowania, właściciel lokalu może ją zaskarżyć na podstawie art. 25 ustawy o własności lokali, jeżeli uchwała jest niezgodna z prawem lub umową właścicieli, narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną albo w inny sposób narusza jego interesy. Powództwo wnosi się przeciwko wspólnocie w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu albo – przy uchwale podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów – od dnia powiadomienia danego właściciela o jej treści.

W sprawie ładowarki istotnymi dowodami mogą być: treść uchwały i zawiadomienie o niej, protokół głosowania, ekspertyza z art. 12c, dokumentacja instalacji elektrycznej, projekt i schemat trasy kablowej, kosztorys, dokumenty wskazujące sposób finansowania, zdjęcia miejsca oraz dokumenty potwierdzające prawa do garażu i stanowiska. Jeżeli zarzut dotyczy bezpieczeństwa lub przeciążenia instalacji, sama obawa właściciela jest słabszym argumentem niż konkretne ustalenia techniczne.

Zaskarżona uchwała podlega wykonaniu, dopóki sąd nie wstrzyma jej wykonania. Jeżeli montaż miałby rozpocząć się przed rozpoznaniem sprawy, a wykonane prace mogłyby utrudnić późniejsze przywrócenie stanu poprzedniego, w pozwie warto wyraźnie wnieść o wstrzymanie wykonania uchwały na podstawie art. 25 ust. 2 i uzasadnić pilność konkretnymi skutkami planowanych robót.

Jeżeli natomiast zgodę na punkt poniżej 11 kW wydał zarząd w ramach zwykłego zarządu i nie było uchwały właścicieli, nie można mechanicznie stosować sześciotygodniowego trybu z art. 25 do samej decyzji zarządu. W sporze trzeba najpierw ustalić, czy zarząd rzeczywiście działał w granicach swoich kompetencji i czy zgoda nie obejmowała dodatkowych czynności przekraczających zwykły zarząd. Rodzaj roszczenia sądowego zależy wtedy od konkretnej konstrukcji prawnej i zakresu wykonanych albo planowanych robót.

Podobnie po stronie osoby starającej się o montaż: jeżeli zarząd odmawia w trybie art. 12b, warto zażądać pisemnego wskazania przyczyny i udostępnienia ekspertyzy. Następnie trzeba porównać odmowę z ustawowymi przesłankami: techniczną możliwością instalacji, tytułem do lokalu i stanowiska, ewentualną zgodą właściciela oraz zobowiązaniem do pokrycia kosztów. Jeżeli odmowa nie ma oparcia w tych przesłankach albo zarząd pozostaje bezczynny w sytuacji, w której ekspertyza była wymagana, dalszy sposób dochodzenia zgody należy dobrać do konkretnego stanu faktycznego; nie należy zakładać, że każda odmowa jest „uchwałą” z terminem 6 tygodni.

Warianty praktyczne – mała wspólnota, duża wspólnota, spółdzielnia i współwłasność

Duża wspólnota objęta art. 12b. Jeżeli budynek ma więcej niż trzy samodzielne lokale mieszkalne, a wnioskodawca ma tytuł do lokalu i stanowisko do wyłącznego użytku, podstawą jest procedura z ustawy o elektromobilności. Przy punkcie poniżej 11 kW sama zgoda wspólnoty jest czynnością zwykłego zarządu. Przy 11 kW lub więcej trzeba dodatkowo ocenić czynność według art. 22 ustawy o własności lokali.

Mała wspólnota. Art. 19 ustawy o własności lokali stanowi, że gdy łączna liczba lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych nie jest większa niż trzy, do zarządu nieruchomością wspólną stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Taki budynek nie spełnia jednocześnie progu „więcej niż trzy samodzielne lokale mieszkalne” z art. 12b. Przy czynnościach zwykłego zarządu potrzebna jest więc co do zasady zgoda większości współwłaścicieli liczona według udziałów, a przy czynnościach przekraczających zwykły zarząd – zgoda wszystkich. Kodeks cywilny przewiduje drogę sądową na wypadek braku wymaganej zgody.

Duża wspólnota, ale nietypowa struktura lokali. Progi w obu ustawach nie są sformułowane identycznie. Ustawa o elektromobilności mówi o liczbie samodzielnych lokali mieszkalnych, natomiast art. 19 ustawy o własności lokali liczy lokale wyodrębnione i niewyodrębnione. Jeżeli np. budynek ma trzy mieszkania i kilka lokali użytkowych, może być dużą wspólnotą według ustawy o własności lokali, lecz nie wejść w szczególny tryb art. 12b. W takim przypadku zgody trzeba oceniać według ogólnych zasad zarządu nieruchomością wspólną.

Spółdzielnia mieszkaniowa. Art. 12b ust. 12 nakazuje odpowiednio stosować omawianą procedurę do wskazanych w ustawie przypadków spółdzielczych, w tym do budynków, w których nie występują lokale należące do podmiotów innych niż spółdzielnia. Wniosek kieruje się do właściwego podmiotu zarządzającego, a praktyczny zakres dokumentów i ekspertyzy pozostaje zbliżony. Trzeba jednak sprawdzić tytuł do lokalu i stanowiska oraz konkretny model własności budynku.

Klasyczna współwłasność albo współwłasność odrębnego lokalu garażowego. Jeżeli o danym elemencie nie decyduje wspólnota jako taka, lecz grupa współwłaścicieli, zastosowanie mogą mieć art. 199–201 Kodeksu cywilnego. Do czynności zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda większości liczona według wielkości udziałów. Do rozporządzenia rzeczą wspólną i innych czynności przekraczających zwykły zarząd wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli; przy jej braku współwłaściciele mający co najmniej połowę udziałów mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd. To szczególnie ważne w garażach stanowiących osobny lokal użytkowy z wieloma współwłaścicielami.

W praktyce właściwy wariant można ustalić po odpowiedzi na cztery pytania: ile jest samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku, kto jest właścicielem garażu, na jakiej podstawie dana osoba korzysta wyłącznie z konkretnego stanowiska oraz które elementy budynku i instalacji mają zostać objęte pracami. Dopiero z takim zestawem informacji można poprawnie ocenić kompetencje zarządu, właścicieli albo współwłaścicieli garażu.

FAQ

Czy zarząd wspólnoty może sam zgodzić się na wallbox?

Tak, jeżeli spełnione są warunki art. 12b, a punkt ma moc mniejszą niż 11 kW – ustawa wprost kwalifikuje wydanie takiej zgody jako czynność zwykłego zarządu. Jeżeli moc wynosi 11 kW lub więcej, trzeba ocenić sprawę według ogólnych zasad ustawy o własności lokali.

Czy wallbox 11 kW jest traktowany tak samo jak punkt poniżej 11 kW?

Nie. Przepis posługuje się zwrotem „mniejszej niż 11 kW”. Urządzenie o mocy dokładnie 11 kW nie mieści się w tej kategorii. Nie oznacza to automatycznie, że każda instalacja 11 kW zawsze wymaga uchwały, ale nie można korzystać z ustawowego przesądzenia o zwykłym zarządzie.

Kto płaci za ekspertyzę instalacji elektrycznej?

Koszt ekspertyzy z art. 12c ponosi wnioskodawca. Wnioskodawca zobowiązuje się także do pokrycia kosztów instalacji punktu, a jeżeli ekspertyza wykaże konieczność zmiany przyłączenia lub przebudowy instalacji – zgoda na taki wariant może być udzielona tylko po przejęciu przez niego również tych kosztów.

Ile czasu ma wspólnota na odpowiedź?

Jeżeli ekspertyza jest wymagana, zarządca ma 30 dni od złożenia wniosku na jej zlecenie, a następnie 30 dni od otrzymania ekspertyzy na rozpatrzenie wniosku. Gdy ekspertyza nie jest wymagana, wniosek rozpatruje się w ciągu 30 dni od złożenia. Ustawa nie ustala osobnego maksymalnego terminu wykonania samej ekspertyzy.

Czy brak odpowiedzi po 30 dniach zawsze pozwala zamontować ładowarkę?

Nie. Szczególna możliwość rozpoczęcia instalacji po bezskutecznym upływie 30 dni dotyczy sytuacji, w której ekspertyza nie jest wymagana i wszystkie koszty instalacji ponosi wnioskodawca. Nie należy stosować tej zasady automatycznie, gdy ekspertyza była konieczna.

Czy na prywatny punkt ładowania trzeba robić zgłoszenie budowlane?

Sam punkt ładowania w rozumieniu ustawy o elektromobilności jest w Prawie budowlanym wskazany jako niewymagający pozwolenia ani zgłoszenia. Inaczej może być w przypadku przedsięwzięcia kwalifikowanego jako stacja ładowania albo gdy zakres obejmuje dodatkowe roboty podlegające odrębnym obowiązkom. Przed pracami trzeba więc zakwalifikować całość projektu, nie tylko nazwę urządzenia z faktury.

Czy najemca mieszkania może wystąpić o zgodę?

Może być wnioskodawcą, jeżeli ma tytuł prawny do lokalu i stanowisko postojowe do wyłącznego użytku, ale gdy nie jest właścicielem lokalu, do wniosku musi dołączyć zgodę właściciela na instalację punktu ładowania.

Jak długo mam na zaskarżenie uchwały dotyczącej ładowarki?

Właściciel lokalu ma co do zasady 6 tygodni na powództwo z art. 25 ustawy o własności lokali: od podjęcia uchwały na zebraniu albo od powiadomienia go o uchwale podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów. Zaskarżenie nie wstrzymuje automatycznie wykonania uchwały, dlatego przy ryzyku szybkiego montażu należy rozważyć wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Podsumowanie

Przed montażem ładowarki w garażu wspólnym trzeba najpierw ustalić prawo do stanowiska i status elementów, przez które będzie prowadzona instalacja. Następnie należy dobrać moc urządzenia, przygotować wniosek z oświadczeniami i opisem technicznym oraz przejść procedurę ekspertyzy, jeżeli budynek nie ma już instalacji przygotowanej pod ładowanie. Przy punkcie poniżej 11 kW w dużej wspólnocie zgoda jest czynnością zwykłego zarządu; przy 11 kW lub więcej konieczna jest odrębna ocena według zasad zarządu nieruchomością wspólną.

Najbezpieczniej zadbać, aby pisemna zgoda albo uchwała regulowała nie tylko sam montaż, lecz także pomiar energii, odpowiedzialność za serwis, szkody, koszty modernizacji i późniejszy demontaż. Jeżeli pojawia się odmowa albo spór o uchwałę, trzeba od razu ustalić, z jakim rodzajem decyzji mamy do czynienia, bo sześciotygodniowy termin z art. 25 dotyczy zaskarżenia uchwał właścicieli, a nie każdej czynności zarządu.

Źródła

• Ustawa z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych – w szczególności art. 2 pkt 17 i 27, art. 12b–12c oraz art. 16, tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 1289 ze zm.
• Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali – w szczególności art. 3, art. 19 oraz art. 22–25, tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 232.
• Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – w szczególności art. 29–30, tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 524 ze zm.
• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny – w szczególności art. 199–201 i art. 204, tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 795.
• Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne – w zakresie umów i pomiaru energii, tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 43 ze zm.